Showing posts with label lat. Show all posts
Showing posts with label lat. Show all posts

Tuesday, March 20, 2018

Nerva the Narnian in Telmar


Nerva abdicated. He had wanted to do this since the day when he got worried about the isopsephy of Μ. Νερουα and finally did so when the prophet on Patmos had been freed and he had arranged for Jews not to be persecuted.

Where should he go? To Narnia, where he was born? No, he was going to Patmos.

He arrived in a ship, but a storm took the hull. He had to swim to land. When he looked around, he was not on a Greek island, but ashore a lake in a wood, and there was no shipwreck behind him.

He walked ashore, sat down in the beautiful sunshine, and dried his clothes.

A beast, if you will call it that, came walking. A majestic lion.

"Esne leo quem vidit Ioannes?"

"Sum homo, sum leo, sum bos et sum aquila quem vidit."

"Et ille?"

"Non es propheta, non tibi narro historiam alterius."

"Scripsit autem de bestia quaedam cuius numerum isopsephicôs habeo in nomen Graecum."

Marcus Nerva paused.

"Erone bestia?"

"Non ita, hic latine et anglice loquuntur, tibique dabitur uxor quae ambis linguis loquitur. Graece hic non loquitur, non ob id Μαρκε Νερουα tibi timendum est."

"Et ubi eram?"

"Eris ο Μαρκος Νερβας. Et hic latine dicent Nervam, non Nerwam nomen tuum."

"Gratias!"

"Hoc debeo honori et meo prophetae : non enim sum Apollo, quem hic appellant Tash, non sum deus prophetiarum de quibus nullus exitus metuentibus."

Et Aslan iam non aderat, Marcusque autem Nerva audivit linguas quas non ante audivit. Tres viri aderant, unusque ex his, videns eum Romanum esse dixit "salve".

"Salve et tu," (paene dixisset salwe, sed meminit), "sum Nerva, Narnianus sum, quis es?"

"Pulverulentus Siccus vocor, pirata eram, nunc vivo in pace."

Eiusque filia futura erat uxor Nervae, et ab ea didicit anglice loquere.

And their descendants include one Caspian I, called Caspian the conqueror, and their descendants include King Tirian ...

Thursday, May 22, 2014

Terra et Astra secundum Aquinatem in Commentario de Hiob capite xxxviij

1) Mirabilis cosmos, mirabilior cosmou Creator, 2) Terra et Astra secundum Aquinatem in Commentario de Hiob capite xxxviij

Citatur Beatus Thomas:

Recte fundamento terram comparat quia sicut fundamentum est infima aedificii pars, ita etiam terra est infimum corporum quod subiacet omnibus. Et quia terra est praecipue materia humani corporis, materia autem tempore praecedit id quod ex ea fit, et multo magis ratio artificis qui materiam condidit, ideo signanter dicit ubi eras quando ponebam fundamenta terrae? Ac si dicat: cognoscere rationem fundationis terrae non potes, quia cum terra fundata est nondum eras in rerum natura. Est autem considerandum quod quidam antiquorum situm terrae et aliorum elementorum non attribuerunt alicui rationi ordinanti sed necessitati materiae, secundum quod gravia levibus succident; ut autem haec opinio excludatur, dominus consequenter comparat fundationem terrae fundationi aedificii quae fit secundum aedificatoris rationes: et similiter fundatio terrae facta est secundum providentiam divinam quam humana intelligentia comprehendere non valet, et hoc significat cum subdit indica mihi, si habes intelligentiam, quasi dicat: ideo horum rationem indicare non potes quia ad haec capienda intelligentia tua non sufficit. Est autem considerandum quod artifex in aedificii fundatione quatuor disponit: primo quidem quantum debeat esse fundamentum, et similiter divina ratione dispositum est quod tanta debeat esse quantitas terrae, et non maior vel minor, et quantum ad hoc subdit quis posuit mensuras eius, scilicet secundum omnes dimensiones; et signanter dicit posuit: non enim species terrae ex necessitate talem quantitatem requirit, sed haec quantitas est terrae imposita ex sola ratione divina, quam homo cognoscere non potest, et ideo subdit si nosti, quia scilicet hoc homo nec nosse nec indicare potest. Secundo artifex per suam rationem disponit determinatum situm fundamenti, quem comprehendit per extensionem lineae mensuralis, unde subdit vel quis tetendit super eam lineam, per quam scilicet significatur ratio divinae dispositionis designans determinatum situm terrae in partibus universi. Tertio excogitata quantitate fundamenti et ubi collocandum sit, disponit artifex in quo possit fundamentum firmiter collocari, et quantum ad hoc subdit super quo bases illius, scilicet terrae, fundatae sunt, quia fundata est super centrum mundi. Quarto autem praedictis tribus excogitatis, artifex iam incipit iacere lapides in fundamentum, et primo lapidem angularem ad quem diversi parietes congregantur, et quantum ad hoc subdit aut quis demisit, idest deorsum misit, lapidem angularem eius, per quem scilicet significatur ipsum centrum terrae cui diversae partes terrae connectuntur. Solet autem homo fundamentum aedificii collocare propter necessitatem habitationis, sed ut ostendatur Deus non ex indigentia fundamenta terrae iecisse, subiungit cum me laudarent singula astra matutina, quasi dicat: quamvis adesset mihi habitatio caeli cuius astra me laudant, terram tamen fundavi, non ex indigentia famulantium qui eam inhabitarent sed ex sola voluntate. Non autem hoc dicitur quasi caelum prius sit factum quam terra, praesertim cum in Genesi legitur in principio Deum creasse caelum et terram, astra autem de quibus hic fit mentio leguntur facta fuisse quarta die, sed hoc dicitur ad ostendendum quod ordine naturae caelum et astra priora sunt terra sicut incorruptibile corruptibili et movens moto. Dicit autem astra matutina, idest de novo condita, sicut apud nos astra matutina dicuntur quae in principio diei solent apparere. Quod autem dicuntur astra matutina Deum laudare potest uno modo intelligi materialiter, inquantum scilicet propter sui claritatem et nobilitatem erant materia divinae laudis, etsi non hominibus qui adhuc non erant, saltem Angelis qui iam erant; alio modo secundum illos qui dicunt corpora caelestia animata, astra in suae institutionis initio Deum laudabant non laude vocali sed mentali; quod etiam potest referri ad Angelos quorum ministerio caelestia corpora moventur, ut quod subditur et iubilarent omnes filii Dei referatur ad Angelos supremae hierarchiae, quos Dionysius dicit esse collocatos in vestibulis deitatis: et ideo signanter illis tamquam inferioribus laudem, istis autem tamquam superioribus attribuit iubilationem quae excellentiam quandam laudis importat.

Fons ex qua citatus est Thomas:

CORPUS THOMISTICUM
Sancti Thomae de Aquino
Expositio super Iob ad litteram
a capite XXXVIII ad caput XLI
http://www.corpusthomisticum.org/cio38.html

Wednesday, April 10, 2013

Austria fuit olim divisa in factiones tres ...

... quarum una Austromarxiste, altera Naziste, sive Nationales Socialiste, sive - aliquot prius - Magni Theutisci et tertia eorum locutione Christiani Sociales, aliorumve factionum autem Austrofasciste vocabantur.

In Austria una factio est que his temporibus valde Egyptianos sive Romos et Sintos agressa est per consilia et, aliquot post, actiones pseudomedicales sterilizandi fertilitatem humanam. Non sunt Austromarxiste, nec sunt Austrofasciste. Sunt qui iam appellabantur Nationales Socialiste, sicut eorum fratres in Maiore Statu Germanie. Est presertim quidam Tobias Portzschy, qui primum Magnus Theuthiscus, post autem Nationalis Socialista fuit, et quem Austrofasciste propter ambitum in favorem Nationalis Socialismi in carcerem miserunt ut malefactorem politicum: habebant enim legem contra activitates politicas et Austromarxistarum, et Nationalium Socialistarum.

Ergo non est prius quam fuit regimen Austrofascistarum subversum per Anschluss ad Hitlerum et Hitlerique Germaniam, quod Portzschy libere politicam suam erga Egyptianos potuit actuare.

Sunt autem qui credunt per vocabulum Austrofascista significari quicumque in Austria Fascista fuit, ideo et Nationales Socialiste, sed qui hoc putant sunt omnes condivisi in categorias tres: stulti, ignari et malevoli.

Ioannes Georgius Lundahl
Bibliothecâ Pompidolianâ
9-IV-2013

10-IV-2013

Tuesday, August 7, 2012

Dialogus Temporibus Romanis


Vir malosus et nigris capillis advenit ad iuvenem ...

"Amicule, amicille ... optime te revideo!"

"Num homunculus factus sim? Bene venisti, sed unde?"

"Fui Lugduni proh dolor!"

"Quare proh dolor? Ut audivi optimas habent salsas carnes!"

"Et vina. Sed linguilla! Non est nominillum quod non diminuunt!"

"Ah, ideo illud 'amicille'!"

"Ideo, ut dicis."

"Bone Jacobe Villari, quae alia dicenda sunt de lingua Lugdunensium?"

"Barbarica verba! Romae dicunt: 'avis habet rostrum exiguum', nonne?"

"Mihi videtur illud et recte quidem! Et Lugduni?"

"Lugduni? 'Avicellus habet beccum finum'!"

"Bene capione: avicellus habet beccum finum?"

"Immo: 'avicellus haat beccum finum' si vis. Quare de barbarismatibus Lugdunesibus curas?"

"Quia narras. Praeterea et Romae dicunt interdum 'haat' pro 'habet'."

"Utinam Corsichae fussem! Vel et Sardiniae vel apud Siculus!"

"Insulis a Cartheginensibus captis abhinc septingentos annos ... verum est quod bene grammatice loquuntur."

"Grammatiche!"

"Grammatice."

"Tu quid dicis de grammatica? Immo curas de illud 'avicellus haat beccum exiguum'?"

"Finum, dixisti, non exiguum."

"Vere, vere."

"Mater mea Ripuaria fuit de Treveris. Ic pratu auc theudiscu talu!"

"Debuisses Lugdunum ire!"

"Et tu quidem Corsicam."

"Ubi de grammatichis nullum opus."

"Quot sunt Lugduni?"

"Lugdunu a longinguu fugiunt omnes, desperatum iam de causa!"

"Sed alii restant, salsarii inter alios?"

"Salsarii, inter alius ... laburusi sunt."

"Quod de Corsica nullus est qui diceret."

"Ah, vidi quidem servus patris! Laburusissimi fuerunt! Et sudor! Et honor!"

"Honor? Nonne dicunt 'improbus labor' ...?"

"Post Christum fabrum, qui est qui posset labures spernere? Videndu servus quasi oratiunem feci ..."

"Sed ipse non 'laburasti'?"

"Habui servus, nun?"

"Bene, forsitan ibo Lugdunum."

"Tu melius quam ego, Faramunde!"

Thursday, June 21, 2012

Questiuncula de veritatibus in paganismo

  1. Utrum omnia nomina divina paganorum sint nomina demonum
  2. Utrum sit curandum de mythis et historiis paganorum
  3. Utrum nomina et mythi paganorum divorum publice tacendi sint?
  4. Utrum quod apud Christianos semel creditum est sit reiciendum propter similitatem paganorum historiarum?

Utrum quod apud Christianos creditum est sit reiciendum propter similitatem paganorum historiarum?

Ad quartum sic proceditur: videtur quod sit reiciendum, quia longius a falsitate quadam stamus reiciendo et que vera videbantur propter similitudinem huius erroris. Set historia pagana falsis permixta est, ergo quodcumque suspectum videtur reiciendum est, et si eadem sententia et apud Christianos inveniatur. Exempli gratia, credere stellas vivas vel vivis entibus motas pertinere videtur ad errorem astrologie, ad falsitatem superstitiones, etiam si aput Christianos, utputa aput Sanctum Thomam Aquinatem vel - non condemnando id - aput Stephanum Tempier Parisiensem Episcopum inveniatur.

Set contra est quod in libro prophete Baruch inveniantur et gigantes et vive stelle secundum literam.

Respondeo esse dicendum, non a falsitate quadam esse oriendum ut postea semper longissime ab ea stet mens, set interdum longior stat error oppositus a falsitate quadam quam stat veritas. De gigantibus et de stellis aut vivis, aut vivis entibus motis due falsitates sunt: eas non esse et eas esse deos et fatorum nostrorum dominos. Veritas autem est quod nec sunt dei nec sunt nichil, set sunt male et bone creature, ut habetur in libro Baruch, capite 3:

[9] audi Israhel mandata vitae auribus percipite ut scias prudentiam [10] quid est Israhel quid est quod in terra es inimicorum

[11] inveterasti in terra aliena coinquinatus es cum mortuis deputatus es cum descendentibus in infernum [12] dereliquisti fontem sapientiae [13] si in via Dei ambulasses habitasses in pace sempiterna [14] disce ubi sit prudentia ubi sit virtus ubi sit intellectus ut scias simul ubi sit longiturnitas vitae et victus ubi sit lumen oculorum et pax [15] quis invenit locum eius et quis intravit in thesauros eius

[16] ubi sunt principes gentium et qui dominantur super bestias quae sunt super terram [17] qui in avibus caeli inludunt [18] qui argentum thesaurizant et aurum in quo confidebant homines et non est finis adquisitionis eorum qui argentum fabricant et solliciti sunt nec est inventio operum illorum [19] exterminati sunt et ad inferos descenderunt et alii loco eorum exsurrexerunt [20] iuvenes viderunt lumen et habitaverunt super terram viam autem disciplinae ignoraverunt

[21] neque intellexerunt semitas eius neque filii eorum susceperunt eam a facie ipsorum longe facta est [22] non est audita in terra Chanaan neque visa est in Theman [23] filii quoque Agar qui exquirunt prudentiam quae de terra est negotiatores Merrae et Theman et fabulatores et exquisitores intellegentiae viam autem sapientiae nescierunt neque commemorati sunt semitas eius [24] o Israhel quam magna est domus Dei et ingens locus possessionis eius [25] magnus et non habet finem excelsus et inmensus

[26] ibi fuerunt gigantes nominati illi qui ab initio fuerunt statura magna scientes bellum [27] non hos elegit Deus neque viam disciplinae dedit illis et perierunt [28] eo quod non haberent sapientiam et perierunt propter insipientiam suam [29] quis ascendit in caelum et accepit eam et deduxit eam de nubibus [30] quis transfretavit mare et invenit illam et adtulit illam super aurum electum

[31] non est qui possit scire viam eius neque qui exquirat semitas eius [32] sed qui scit universa novit eam et invenit eam prudentia sua qui praeparavit terram in aeterno tempore et replevit eam pecudibus et quadrupedibus [33] qui emittit lumen et vadit et vocavit illud et obaudit illi in tremore [34] stellae autem lumen dederunt in custodiis suis et laetatae sunt [35] vocatae sunt et dixerunt adsumus et luxerunt ei cum iucunditate qui fecit illas.


Ex quo patet responsum ad obiectum.

Utrum nomina et mythi paganorum divorum publice tacendi sint?

Ad tertium sic proceditur: videtur quod tacendi sint et nomina deorum paganorum, quamvis sint veri homines mortui, et non modo falsi dei et eorum historie. Scriptum est enim propheta autem qui arrogantia depravatus voluerit loqui in nomine meo quae ego non praecepi illi ut diceret aut ex nomine alienorum deorum interficietur - set qui loquit de quendam divum paganorum nisi sit condempnando videtur aliqualiter prophetizare ex nomine alienorum deorum. Ergo omnino tacendi sunt.

Set contra est exemplum Sancti Augustini et Sancti Luce.

Respondeo esse dicendum quod apud Hebreos quedam fuit horror nominum alienorum deorum, immo maior post sacrilegium Antiochi Epiphani. Est et apud Lucam etnicum, non apud Mattheum Hebreum quod dicitur de precepto Cesaris Augusti. Set revera quid dicit Cesarem Augustum esse hominem vel edidisse edictum non prophetizat ex nomine Divi Augusti, et qui dicit deos paganorum plus fecisse ad ostentationem quam ad utilitatem cultorum (ut Sanctus Augustinus commentando historiam apud Livium) non prophetizat ex nomine deorum in Capitolio cultorum. Immo, apud perfectos, sicut episcopi et monachi sunt, divina nomina et pagane historie non sunt prendende in conversationem quotidianam, sicut patet ex epistula quedam Sancti Gregorii Pape. Sicut patet ex responso episcopi, puto Burdigalensis, licitum est laicis legere Eneida in eruditionem et immo episcopis docere eam si laici non adsunt sufficienter docti ut id facerent. Per quod patet responsum ad obiectum.

Utrum sit curandum de mythis et historiis paganorum

Ad secundum sic proceditur: Videtur quod sit maxime curandum de mythis et historiis paganorum. Nam antiqui et Iudei et Greci appelati fuerant in unum populum Christianum. Si ergo de mythis et historiis Hebreorum curamus que invenimus in Genesi vel in libris Regum, pari ratione de mythis et historiis paganorum, que invenimus in Hesiodi Theogonia vel in Homeri Iliade et Odyssea.

E contra, nil est curandum de mythis et historiis paganorum: quia idolatre erant et idolatrie vel paganismi errores obnoxii et non sine admixtione errorum scriberunt mythos et historias, exempli gratia plena est Theogonia Hesiodi erroribus attribuentibus cuidam filio Saturni et nepoti Celi et Telluris regnum supra celum et terram, et Odyssea etiam errat quia dicit filiam quedam Iovis esse que consilio et opere iuvat Ulixem.

Insuper nil est curandum de historiis paganorum quia in eis dicitur Apollo predixisse examussim fata Oedipodis: set non est licitum credere oraculis demonum, vel curare de eis.

Set contra est quod multi autores Christiani per secula curaverunt aliquid de historiis paganorum, exempli gratia scribendo Herculem fuisse, sicut ille pater ecclesie qui eum dixit esse fortem veri Dei dono et a paganis divum propterea factum et filium Iovis. Quos non condempnavit ecclesia.

Respondeo esse dicendum libros paganorum non esse liberos ab errore sicut sunt libri veterum Hebreorum. Set non est quia liber non est immunis ab errore quod statim sit acervus errorum. Quedam autem paganorum omnino erronea videntur, sicut falsa revelatio de Chao, Tellure, Celo, de Saturno et Titanibus, de Iove et Diis quam fecerunt Muse Hesiodi. Quedam non erronea, vel non statim necesse erronea, sicut Hesiodem recipisse hanc revelationem a novem puellis que se dicebant esse Musas et immortales. Quedam autem permixta ex vera historia et falsa interpretatione, sicut credibile est Troianum fuisse Bellum, set non credibile in monte Olympo deos idolos tenuisse consilia de favore huic mortali faciendo vel denegando. Quoad pestem aput Grecos in alpha Iliados, credibile est eam esse allatam a demone, qui rectius Apollyon (quod Grece interpretatur Destructor) quam Apollo dicitur.

Ad primum dicendum quod, sicut in corpore dictum est, historie paganorum non sunt ab errore immunes. Cautius est eis utendum - si quidem utendum quia nulla est obligatio - quam historiis Hebreorum que in Sacra Scriptura inveniuntur. Nec est sacrilegium, sicut in Scriptura, quuidam historie non credere.

Ad secundum quod ex presentia errorum certissimorum non concluditur ad absentiam certam credibiliorum. Historia neque est enim una propositio ut sit aut totaliter falsa aut totaliter vera, set composita ex plurimis.

Ad tertium dicendum quod historia Oedipodis non incitat Christianos bene catechizatos ad credendum oraculum Delphicum, set potius ad exsecrandum, inquantum monstrat per que falsa demon suadebat in interitum que videbatur prophetiam adimplere. Que autem non credita non fuisset adimpleta nec immo adimpleri visa set solum ex credulitate adimplebantur hec et hoc in interitum ipsorum credentium.

Monday, June 11, 2012

Utrum omnia nomina divina paganorum sint nomina demonum


Videtur nullum esse deum paganorum quin nomen eius sit nomen demonis.

Primo quia inter duo opposita, si de uno dicitur omnes, de altero intelligitur nullus: set dicitur in psalmo omnes dii ethnicorum demonia sunt, ergo nullus est deus paganorum quin sit demon et nullum nomen divinum paganorum quin sit nomen demonicum.

Secundo quia demon est qui pulsat ad malum, principaliter, set eciam hi dei paganorum qui dicuntur fuisse mortales pulsant ad malum per malum exemplum, utpote Hercules ad iracundiam, Antinous ad lascivitatem, ambo ad vicium contra naturam, ergo sunt demonici et nomen utriusque et aliorum nomen est demonicum.

Set contra est: in secundo beati Luce scriptum est "exiit edictum a Caesare Augusto ut describeretur universus orbis" cui edicto optemperavit sanctus Ioseph. Set obedire edicta demonum peccatum est, ergo Cesar Augustus suo tempore et in historia, sacra et alia, principalius est nomen hominis quam nomen demonis. Quamvis certe iam fuit demonicus cultus eum in templis suis adorare.

Respondeo esse dicendum quod in quocumque cultu pagano adest demon recipiens honorem deo vero debito, set non quodcumque nomen quod invocatur est per se nomen demonis, set quiddam modo occasionaliter fit per indebitam invocationem. Sic nonnulli fuerunt mortales qui suo tempore vel post mortem facti sunt idoli, et interdum eodem nomine usi sunt falsam invocationem facientes et verum deum invocantes, quod in Arabica et Greca linguis presertim videtur. Nam Allah dicitur et a Christianis Terra Sancta vel Egypti vel et Melite viventibus, de Deo Uno et Trino, de Deo vero: et ante plenitudinem veritatis a poëtis dictum est nomen Zeus a poëtis ita ut Christianus legens quedam excerpta non potest Deum Verum non intelligere.

Ad primum dicendum est quod quamvis nullus sit deus cultus erronei quin sit demon, interdum nomen habet communem cum aliquo non demonico, utputa fratre nostro sole, qui creatura est Dei veri.

Ad secundum dicendum est quod non unus est tantum inimicus anime, set tres: caro, mundus et demon. Si post mortem "Hercules" et "Antinous" pulsaverunt ad malum inquantum demones erant cultum indebitum recipientes, in vita interdum id fecerunt inquantum mala exempla, quod autem pertinet ad mundum, non ita ad demonem. Set aliqui in vita et ad bona pulsaverunt, bonis exemplis, sicut patet de Enea.

Thursday, April 19, 2012

Lateranense V Concilii Sessio X

Leo PP X, in conc. Lateranense V
Sessio X, 4 maii 1515


De reformatione Montium Pietatis

Leo episcopus servus servorum Dei, ad perpetuam rei memoriam, sacro approbante concilio. Inter multiplices nostrae sollicitudinis curas, illam in primis suscipere pro nostro pastorali officio debemus, ut quae salubria, et laudabilia, ac catholicae fidei consona, et bonis moribus conformia, nostro tempore non solum enucleentur, verum etiam ad posteros propagentur: et quae materiam scandali praebere possent, penitus succidantur, et radicitus extirpentur, nec pullulare usquam sinentur, ea in agro dominico et vinea Domini sabaoth dumtaxatconseri permittendo, quibus fidelium mentes pasci spiritualiter possint, eradicatis zizaniis et oleastri sterilitate succisa. Sane cum olim inter nonnullos dilectos filios sacrae theologiae magistros ac iuris utriusque doctores, controversiam quandam non sine populorum scandalo et murmuratione exortam et nuper his diebus innovatam esse comperimus circa pauperum relevationem in mutuis eis publica auctoritate faciendis, qui montes pietatis vulgo appelantur, quique in multis Italiae civitatibus ad subveniendum per huiusmodi mutuum pauperum inopiae, ne usurarum voragine deglutiantur, a civitatum magistratibus et aliis Christi fidelibus sunt instituti atque a sanctis viris divini verbi praeconibus, et laudati, et persuasi, ac a nonnullis etiam summis pontificibus praedecessoribus nostris probati et confirmati sint, ne praefati montes a christiano dogmate dissonantes, vel non utraque parte diversimode sentiente atque praedicante. Nonnullis enim magistris et doctoribusdicentibus eos montes non esse licitos, in quibus aliquid ultra sortem pro libra, decurso certo tempore per ministros huius montis ab ipsis pauperibus, quibus mutuum datur, exigitur, et propterea ab usurarum crimine iniustitiave , seu ab aliqua certi specie mali mundos non evadere, cum Dominus noster, Luca evangelista attestante (6:35), aperto nos praecepto obstrinxerit, ne ex dato mutuo quidquam ultra sortem sperare debeamus. Ea enim propria est usurarum interpretatio, quando videlicet ex usu res, quae non germinat, nullo labore, nullo sumptu, nullove periculo lucrum foetusque conquiri studetur. Addebant etiam iidem magistri et doctores, in his montibus neque commutativae neque distributivae iustitiae fieri satis, cum tamen iustitiae terminos contractus huiusmodi excedere non debeant, si debeant approbari; idque praeterea probare nitebantur, quia impensae pro huiusmodi montium conservatione a pluribus (ut aiunt) debitae a solis pauperibus quibus mutuum datur extorquatur: pluraque interdum ultra necessarias et moderatas impensas, non absque specie mali ac incentivo delinquendi, quibusdam aliis personis (ut inferre videntur) exhibeantur. Aliis vero pluribus magistris et doctoribus contra asserentibus, et in multis Italiae gymnasiis verbo et scripto conclamantibus pro tanto bono, tamque reipublicae pernecessario, modo ratione mutui nihil petatur, nihil speretur: pro indemnitate tamen eorumdem montium huismodi lucro, idque moderatum et necessarium ab his, qui ex huiusmodi mutuo commodum recipiunt, licite ultra sortem exigi et capi posse nonnihil licere, cum regula iuris habeat, quod qui commodum sentit, onus quoque sentire debeat, praesertim si apostolica accedat auctoritas. Quam quidem sententiam a felicis recordationis Paulo II, Sixto IV, Innocentio VIII, Alexandro VI et Iulio II Romanis pontificibus praedecessoribus nostris probatam, a sanctis quoque ac Deo devotis, et in magna ob sanctitatis opinionem existimatione habitis evangelicae veritatis preadicationibus praedictam esse ostendunt. Nos super hoc (prout nobis est ex alto concessum) opportune providere volentes, alterius quidem partis iustitiae zelum, ne vorago aperiretur usurarum, alterius pietatis et veritatis amorem, ut pauperibus subveniretur: utriusque vero partis studium commendantes, cum haec ad pacem et tranquillitatem totius reipublicae christianae spectare videantur, sacro approbante concilio, declaramus et diffinimus, montes pietatis antedictos per respublicas institutos, et auctoritate sedis apostolicae hactenus probatos et confirmatos, in quibus pro eorum impensis et indemnitate aliquid moderatum ad solas ministrorum impensas et aliorum rerum ad illorum conservationem (ut praefertur) pertinentium, pro eorum indemnitati dumtaxat ultra sortem absque lucro eorumdem montium recipitur, neque speciem mali praeferre, nec peccandi incentivum praestare, neque ullo pacto improbari, quinimo meritorium esse, ac laudare et probari debere tale mutuum, minime usurarium putari, licereque illorum pietatem et misericordiam populis praedicare, etiam cum indulgentiis a sancta sede apostolica eam ob causam concessis: ac deinceps alios etiam similes montes cum apostolicae sedis approbatione erigi posse: multo tamen perfectius, multoque sanctius fore, si omnino tales montes pietatis gratuiti constituerentur, hoc est, si illos erigentes, aliquos census assignarent quibus si non omni, saltem vel media ex parte huiusmodi montium ministrorum solvantur impensae, ut ad leviorem aeris solvendi portionem medio hoc pauperes gravari contingat, ad quos, cume huiusmodi census assignatione, pro impensarum supportatione exigendos Christi fideles maioribus indulgentiis invitandos esse decernimus. Omnes autem religiosos et ecclesiasticas et saeculares personas, qui contra praesentis declarationis et snactionis formam de cetero praedicare seu disputare verbo vel scriptis ausi fuerint, excommunicationis latae sententiae poenam, privilegio quocumque non obstante, incurrere volumus, non obstantibus praemissis ac constitutionibus et ordinationibus apostolicis, ceterisque contrariis quibuscumque. Nullo ergo ... Si quis autem ...

Wednesday, July 21, 2010

Citemus votum +Antonii de Castro-Mayer, Episcopi Camposini


Errores ...
Ingens conatus generis humani ad unitatem redigendi.
Minus malum ; thesis, hypothesis.
Adaptatio, cooperatio.
Educatio speciatim educatio et initiatio sexualis.
Cleri institutio.
Civitas christiana.
Nova christianitas.
Coram Communismo.
Coram Socialismo.
Interventus Status.
Progressus materialis.
Philosophia et Theologia Scholastica.
Mediatio Universalis Beatae Mariae Virginis.
Magisterium Romani Pontificis.
Potestas Episcoporum.
Actio Episcoporum.
Fons proxima, ex qua excerpsi haec


Errores, scilicet, naturalismus, materialismus, etc., unde procedit crisis qua hodie civitas christiana laborat, saepe ab Ecclesia denuntiati et damnati sunt. Conveniens tamen nova videtur condemnatio a Concilio Oecumenico temporibus nostris coadunato.

Nova haec magnam acquiret efficaciam condemantio, si Concilium verae coniurationis adversus civitatem Dei existentiam simul denuntiet. Coniuratio enim antichristiana non collatione fortuita plurium errorum vel errantium fit, imo vero unitate gaudet consilii. Nexus ergo intentionalis inter varios errores utpote media quibus Humani Generis inimicus utitur ad mentibus et hominum moribus imperium suum imponendum, praeteriri non debet. Sic considerata, coniuratio antichristiana apparet, sicut revera est, nempe non ut purum putumque systema doctrinale, sed ut vera novam instaurandi conceptionem vitae intentio, modum cogitandi et agendi se contrarium placitis christianis conferentem.

Efficacia, tamen, antichriatianae actionis sita est in disseminatione non tantum errorum illorum quibus nititur, quantum formularum quarumdam prima fronte innocuarum, virus vero nequam coniuartionis antichristianae totum in se continentium quod in animas introducunt, sicque artifices imperii inimici creant. Quamvis occultum, virus coniurationis antichristianae novas artis conceptiones vivificat, plures usus in convivio sociali, aliosque modos se gerendi hominum. Tantum, his mediantibus, potest inimicus suum in homines servare imperium. Inde videtur valde opportunum Concilium illas formulas, conceptiones et usus denuntiare et damnare. Ni fallor non aliud in mente habuit R. M. Pius IX cum Syllabum edixit. Humili meo iudicio, perutilis fidelibus esset nova sollemniori modo data condemnatio propositionum Syllabi illis adaptionibus et pluribus augmentis peractis quae a nostris temporibus postulantur.

Supra redire


Ingens conatus generis humani ad unitatem redigendi. - Ingens conatus unius generis humani obtinendi ubique notatur. Huc tendunt plures institutiones internationales, in primis Unesco, quae pro fine habent omnia quidem removere quibus homines inter se differunt. Secundum huiusmodi unitatis fautores nihil magis ad beatitudinem generis humani concurreret quam abolitio omnium differentium quae homines et nationes distinguunt et proinde separant. Hominum paradisus esset vita super terram si non amplius quam unus idemque populus, una stirps, una et eadem cultura, unus tantum Status exstaret.

In se, intentio maiorem generis humani semper prosequendi unionem, nil reprobandum habet, dummodo sapienter ne negligat iura naturalia et veritatis revelatae. Quod, proh dolor! non videtur fieri. Idea, enim, quae, si palam non profertur, saltem subest activitati ad unitatem generis humani intentae, est quod religiones dogmaticae homines potius dividunt quam congregant. Inde morus in syncretismum religiosum, seu ad conceptum modernistarum religionis.

Qui conceptus magis in dies firmatur disseminatione coetuum qui erectionem moralem societatis intendunt quin de vera religione, vel simpliciter de religione, curent, ut "Lion's Club, Rotary Club, Réarmement Moral" et ceteri huiusmodi, sicut etiam aestimatione, quae semper maior fit, aliorum coetuum, scilicet illorum qui miseris et pauperibus subvenire cupiunt, asserentes hanc unicam veram et bonam religionem quippe quae caritate fundatur.

Talia, videtur mihi, Concilium ignoscere non posse, cum subdola et efficacissima media constituant corrumpendi germanam civitatis christianae notionem.

Supra redire


Minus malum ; thesis, hypothesis. - Defectiones fidelium a certamine adversus maximas saeculi quamplurimas causat, aedificationique civitatis antichristianae iuvat falsus conceptus et usus principii de tolerando malo minore ne maius accidat.

Generatim enim malum minus simpliciter consideratur ut malum diminutae rationis, quod ergo quacumque ex causa permitti potest, verbi gratia, ut contentio animorum vitetur. Inde persuasio quod omnis pugna in se mala est, ideoque semper vitanda, nomine caritatis vel sollertiae apostolicae. Tandem, nostris temporibus, saepe malum minus ut conditio normalis habetur, saltem implicite. Consequenter, extenuatur vel negligitur vigilantia ne malum minus - quod semper malum est - pravos effectus suos multiplicet, et amor ac desiderium conditionis normalis omnia mala excludentis evanescit. Aliis verbis, thesis simmpliciter derelinquitur. Exemplum vderi potest in quaestione de unione Statum inter et Ecclesiam. Pius IX in Syllabo damnavit propositionem affirmantem licitam et necessariam separationem Ecclesiae et Status. Unionem temen utriusque potestatis nonnulli viri catholici peregrinis verbis ita extenuant ut clare appareat ipsos de iure iudicare conditionem normalem civitatis christianae postulare separationem Status ab Ecclesia.

Supra redire

Adaptatio, cooperatio. - Voluptas quaedam adest apud quosdam adaptandi Ecclesiam moribus saeculi, ut facilius acatholici ad gremium salutis inducantur. Haec tamen adaptatio in detrimentum boni concipi solet, ita ut magis fuga a decertando sit quam zelus animarum. Inde conveniens definitio conditionum quibus adaptatio moribus hodiernis sine periculi fieri possit. Ne, verbi gratia, principium pereat omnino tenendum, adaptationis causa, vel generalis aliqua adaptatio evadat quae nonnisi quibusdam in circumstantibus personae, regionis, temporis etc. suaderi valeat. Sicque detrimentum patiatur illa ordinatio convivii hominum quae utpote ab Evangelio orta omnibus viribus stabilienda est. Ita, v.g., sabctus Ioannes de Bosco interdum in tabernis apostolatus opera exercebat; quae a sancto illo peracta aediicatio erat, ab aliis forte scandalum pareret. Item generatim dici potest de eo quod vocant "captatio benevolentiae", cum potius quam opus apostolicum constituat, nonnisi pars eius minima sit.

Fere idem dicatur de cooperatione cum acatholicis vel infidelibus, hodie communissima. In praxi, conceptus admissus nullum periculum videt in convivio catholicorum cum infidelibus, hereticis vel publicibus peccatoribus. Si nullum periculum, omnis cooperatio permittitur, cum vel utilis vel saltem indifferens sit. Ratio est quia homines cum peccent, id faciunt vel ex ignorantia, vel ex fragilitate, numquam vero ex malitia ; ideo facile moventur acatholici ad doctrinam et praecepta Ecclesiae sequenda : cum ipsis convivere ergo conditio demonstratur necessaria ut eorum conversioni provideatur.

Ex eadem ratione omnes ab actione apostolica arceri debent quae irritationes causarent, ut argumenta polemica vel partes minus amabiles doctrinae catholicae, infernus, v. G. poenitentia, oboedientia, coetera huiusmodi. Porro omnia sub aspectu suavi alacrique proponi debent.

Supra redire


Educatio speciatim educatio et initiatio sexualis. - Omnis fere puerorum institutio hodierna ntauralismo vitiatur. Natura humana undequaque bona declaratur, peccatum originale ut mythum reicitur, disciplina externa, sicut religio relevata, nociva denuntiatur. Quae contraria sunt huiusmodi deliramentis, opportunum videtur declarare. Pueritia enim non eximitur sequelis peccati originis quod facultates hominis turbavit. Aetas ergo illa germina omnium vitiorum in se continet ita ut nisi auctoritate et prudentia maiorum cohibeatur, passionibus incautos pueros captivabit. Correctio fiat oportet tempestiva, rationalis, vera caritate oborta, quin turbationes morbidas provocet.

Tum ex moribus societatis illecebris indulgentis tum ex doctrinae psychoanalyticae diffusione, educatio et initiatio sexualis, vitae conceptu materialistico ac naturalistico imbuitur quin parentes et magistri catholici satis resistant. Immo a S. S. C. Sancti Officii die 21 martii 1931 in hac re servanda mandavit, fere ignorantur. Nemo tamen est qui dubitet huiusmodi educationem et initiationem maxime concurrere ad mores depravandos et a veritate christiana animos avertendos.

Supra redire


Cleri institutio. - Cleri institutio in primis intendat sacerdotes creare pugnaces contra coniurationem antichristianam in mundo agentem quae animas funditus evertit. Secus timendum ne et ipsi sacerdotes maximis saeculi inficiantur, inutilesque evadant ad civitatem christianam instaurandam. Infeliciter variae quae suggerentur modificationes in vita vel institutione clericorum, fere omnes spiritum redolent saeculi, et si aliquando ad praxim adveniant, omnia signa distinctionis quae, iure divino, clericos a laicis separant, auferunt, et pedetentim in Ecclesiam introduceretur aequalitas omnimoda quae in societate civili in votis est liberalium et communistarum. Sic abrogatio legis veste talari incedendi, item studia humanitatis in seminario peragendi, item de cavendo convivio cum foeminis. Haec ultima, quidem, naturalismo vitiatur, aeque castitatis formationi obest et peccaturm originale negligit.

Supra redire


Civitas christiana. - Cum ordinatio civilis societatis valde ad salutem animarum concurrere possit, vel, e contrario ei obesse, efficacior erit actio fidelium tum in pugna adversus conspirantes contra Ecclesiam, tum ad societatem in Christo instaurandam, si in institutione christiana mentibus proponatur descriptio quaedam civitatis catholicae prout his in terris et hodiernis diebus constitueretur. Sic, cognito scopo actionis socialis catholicae, non laborarent in incertum, quasi omnino indifferens Ecclesiae esset qualiscumque convivii humani ordinatio. Et methodus qua scopus ille attingi possit eis ut indicetur valde opportunum videtur, nempe quibus mediis tandem civitas christiana nunc stabiliri possit. Exemplum sumatur a modo agendi communistarum. Si eorum actio unice ad explanationem theoricam civitatis socialistae reduceretur, pauca vel nulla consecuti essent. Vis et efficacia actionis qua imperium in magnam cuiusdam hominum classis partem potiti sunt, ex eo procedit quod suis asseclis aliquid tangibile ut ita dicam proponebant, non solum extollendo iniustitias quas patiebantur, sed presertim eorum cupiditatem alliciendo bonis in futuro obtinendis ex victoria socialismi, et eorum actionem methodice ordinando ad finem intentum. Ut mihi videtur, civitatis christianae restauratio obtineri nequit cum tantum quaedam noxia socialia, etsi multa, indicantur et singula sanantur ; idealis quaedam notitia civitatis christianae hominibus exhibenda videtur, nempe, quisnam sit ordo rerum in praesenti statu a deo volitus, et quaenam media ad talem ordinem in mundo instaurandum adhibenda sint, fidelibus omnino ut indicentur oportet ut eorum actio ordinata sit, efficacior fiat et ipsi magno animo actioni se voveant.

Supra redire


Nova christianitas. - Necessitatis definiendi quid authentica civitas catholica importet, evidens fit cum considerantur spuriae notiones novae christianitatis, fundamento in traditione catholicae destitutae, immo quaedam propugnando quae huiusmodi traditioni aperti adversantur.

Supra redire


Coram Communismo. - Vellem ut significaretur quod positio fidelium coram Communismo totaliter differt ab alio possibili coram Liberalismo. In regimine, enim, liberali teneri potuit principium de tolerando malo minori, seu possibilis fuit admissio hypothesis sine negatione thesis. Scilicet, penes gubernium liberale, fideles iure communi niti plura potuerunt bona facere quin cogerentur malum aut agere aut profiteri. Regimen autem Communistarum non solum non permittit professionem placitis communistis oppositam, sed ipsa dogmata seu principia Communisme ut explicite admittantur imponit. Impossibilis ergo sub ipso, cooperatio vel simplex pacifica coexistentia fidelium. Quodsi aliquam libertatem Ecclesiae tolerat, hoc tactice tantum intelligendum est, nempe statio ut, tempore venturo, melius et securius omnibus tyrannice ordinationem societatis communistam imponat.

Supra redire


Coram Socialismo. - De se civitas illa communista paucos allicit. Quae magnam hominum classem ad Communismum adducit est utopica constitutio civitatis a socialistis propugnata, nempe, societas in amore fundata, in qua nulla miseria vel paupertas, nulla aemulatio, cum omnes aequales sint, nulla controversia cum omnes etiam inter homines forte exortae, scientifice solvantur. Talis ordinatio civitatis in amore proximi unice stabilita a pluribus ut vera ordinatio christiana priorum saeculorum proponitur. Ei ergo sufficeret nomen et signa ecclesiastica affigere ut iam a catholicis propugnari possit. Mihi opportunum videtur omnem confusionem dissipare, v. g. declarando ordinationem civitatis a socialistis somniatam, in solo amore et progressu scientifico positam esse contra actualem Divinae Providentiae dispositionem, cum inaequalitas hominum non solum malum minime constituit, sed et melius in praesenti ordine hierarchico rerum et hominum manifestat perfectiones Dei ; eo vel magis quod in absoluta paritate omnium hominum quaedam virtutes christianae maxime ad salutem necessariae, ut humilitas, oboedientia, misericordia etc. fere impossibilies evaderent. Pondus autem quod ex inaequalitate patiantur homines, consideratur ut poena peccati originalis et ut medium quo exerceantur virtutes.

Supra redire


Interventus Status. - In hodierna disiunctione spirituum, actio Status seu gubernii in activitatem societatis maior est quam ordo rerum postularet, et iam incipit considerari ut attributio normalis omnis gubernii. Videtur opportunum denuo statuere principium interventus Status nonnisi ad supplendum actionem civium adhiberi posse. Interventus ergo, extraordinarii, in praesenti ordine et rerum conditione legitimi, ordinantur ad restaurandam activitatem normalem membrorum societatis.

Caeteroquin, quaestiones quae modo in societate civili agitantur, sicut et ceterae omnes omnis temporis, nonnisi instauratione vitae christianae civium solvuntur. Inde cavendum ne nimis fidatur legibus et institutionibus Status, quasi ab ipsis tantum optima ordinatio socialis dependeret, et solutio omnium difficultatum repeti deberet.

Ex dispositione naturali rerum, convivium humanum sociale - maxime si christianum est - habet in seipso facultatem sese in pluribus recuperandi. unde interventus nimis amplus et assiduus Status ordinem naturalem potius destruit quam iuvat. Actio ergo gubernii prudens sit et non exerceatur nisi cum nulla alia solutio problematis a membris societatis civilis procuranda, dari possit.

Supra redire


Progressus materialis. - Potius quam ab ecclesia egredi, maluit semper inimicus in eius sinu permanere ut facilius mentes corrumperet, malum sub specie boni spargens. Ita fecit Iansenismus, et recentius, profundius ut notabat S. Pius X, Modernismus. Quae etiam nomine Theologiae et Moralis Novae damnavit Pius XII, nihil aliud videtur quam neo-Modernismus. Hodie saepe a viribus catholicis proponitur ut aliquid velut necessarium ad salutem animarum, adaequatio Ecclesiae ad progressum materialem civitatis quem "Technica" introduxit. Talis autem "progressus" generatim spiritu materialistico animatur. Utile ergo videtur declaratio formalis quod, etiamsi Ecclesia omnes inventiones mentis humanae plaudat, minime potest adhaerere spiritui quo cultores progressus frequenter ducuntur.

Supra redire


Philosophia et Theologia scholastica. - Novus videtur necessarius stimulus pro Philosophia Scholastica, cuius systema ut solidissimum mentis humanae munimen utiliter denuo declararetur, ne catholici viri adhaereant hodiernae philisophiae deliramentis, ut existentialismo, evolutionismo, etc.

Tum in Sacra Theologia, cum in Philosophia notatur timor et contemptus relate ad quaestiones controversas. Invaluit enim idea falsa et reprobanda qua quidam intendunt Ecclesiam polemicas et controversias abominare quasi necessario caritati adversentur. Ideo, in limine repuunt quidquid polemicae visum habet. Affirmando e contrario, necessitas et utilitas controversiarum, ut, scilicet progrediatur scientia ecclesiastica. Nulla ceteroquin Ecclesiae traditio adduci potest affirmans disputationes, quae moderate fiunt, vinculum unitatis et caritatis rumpere.

Ex timore controversiarum, in catechesi generatim populo traduntur unice veritates fidei, et quidem fere sine explicatione. Consequenter, fideles manent alieni a magna parte vitae ipsius Ecclesiae, theologicae nempe, et pietatem agunt superficialem quae nullo modo ad progressum Theologiae contribuit. Inde divortium inter vitam christianam fidelium et Ecclesiae scientiam ; ex quo sequitur vitam christianorum magis in idies minus sacram fieri. Opportune ergo, media proponenda, ut spiritus fidelium actuose a Sacra Theologia nutriantur.

Supra redire


Mediatio Universalis Beatae Mariae Virginis. - Non sine relatione cum civitate christiana restauranda esset definitio dogmatica Mediationis Universalis Beatae Mariae Virginis Matris Redemptoris Domini Nostri Iesu Christi. Dilapsio enim plurium fidelium incipit a falsa notione muneris Christi Redemptoris quae eos a filiali, tenera ac fida devotione erga Beatam Mariam Virginem avertit. Vita ergo christiana ut solide reparetur ab hac devotione ut incipiat oportet. Definitio autem dogmatica Mediationis Universalis Beatae Mariae Virginis Matris Redemptoris potentissimam huic devotioni contributionem afferet.

Supra redire


Magisterium Romani Pontificis. Primum quidem iuvaret quae in hac re Concilium Vaticanum decrevit, complere, scilicet melius determinando infallibilitatis Romani Pontificis. Deinde clare edicere quamnam vim habent documenta Magisterii Ordinarii Summi Pontificis et quamnam obligationem pariant, ne simpliciter negligantur doctrinae, v. g. Litterarum Encyclicarum utpote infallibilitate carentes.

Supra ire


Potestas Episcoporum. - Sit mihi venia mentem aperiendi qua scilicet timeo ne vis auctoritatis episcoporum, et salubris quo gaudent influxus ex immediata ad Romanum Pontificem subiectione extenuetur ex constitutione permanentis coetus episcoporumcuiuscumque nationis vel regionis.Talium coetuum conclusiones voto maioris tantum partis firmatae, quamdam moralem vim aliis imponunt. Vis autem auctoritatis Romani Pontificis in singulos episcopos iure talibus coetibus non extinguitur, tamen autem interpositione illorum minuitur, humili, saltem, iudicio meo.

Supra ire


Actio Episcoporum. - Nullum dubium quod restauratio civitatis christianae maxime ab actione episcoporum dependet. Inde, investigatione sueta, cum candidati ad episcopatum praesentantur, mihi videtur in primis curandum de eorum animo coram socialismo, laicismo, neo-modernismo, etc., in genere coram erroribus et formulis quibus nutritur coniuratio antichristiana, utrum sc. firmiter, active et efficaciter adversus hos errores et subdolas eorum formulas et modos se habendi dimicare possint et valeant.

Antonius de Castro Mayer, Episcopus Camposinus.

Supra ire


Excerpsi ego bloggator Iohannes Georgius Lundahl haec de Le Sel de la terre, numero 37, aestatis AD MMI:

Les textes publiés dans la revue peuvent être reproduits librement à condition d'en mentionner l'origine et de faire parvenir un exemplaire de lapublication à la revue. En cas de copyright explicite, précisé en fin d'article, une autorisation doit être demandée avant publication aux ayant-droits.

Supra redire

Monday, November 3, 2008

Corona Galaeciae

Corona, o, Galaeciae
O maximae laetitiae
Nautarum portus es

Qui maris nunc fastidii
Undarum quoque taedii
Quietem nautis des


/:Lux tua undis illucet
et nautas ad te allicet
Quietis dulci spe

A turri super ossa
Gerionis defossa
devicti Hercule:/